Het succes kan bijna niemand ontgaan. Het succes van een bank die geen eigenaren kent, alleen leden. Een coperatie. Een vereniging. Waar voorzichtigheid voor andermans bezittingen leidend is. Ook heeft ook daar de hebzucht (of domheid) soms toegeslagen: denk aan het beleggingsavontuur van een paar jaar geleden.

Misschien is er in deze tijden van herorientatie ook ruimte om het begrip cooperatie, vereniging, ook economisch meer op de kaart te zetten.
En niet alleen voor banken.
Ook voor energie, voor huurwoningen, voor openbaar vervoer, voor zorg.
Eigenlijk voor alle dingen die geen concurrentie nodig hebben, maar de zorg en steun van alle belanghebbenden. Soms als klant, soms als bestuurder, soms als medewerker.

Eigenlijk kan het ook niet goedgaan als dergelijke kerntaken in een maatschappij in handen komen van een enkele man/vrouw of groep mensen die dat alleen doen om er beter van te worden.

Uiteindelijk heeft de Russische oligarch die een superjacht heeft laten bouwen in Nederland het geld gewoon gestolen van u en mij. Via de gas- en olierekening van honderden miljoenen mensen.
Het is hem gegund. Maar een beetje dom van ons is het wel.

Sinds het tweede kwartaal 2008 heeft de BV Nederland 152 miljard euro verloren. Dat is pakweg € 9.000 per Nederlander.
De Royal Bank of Scotland, een van de banken die meenden de ABN AMRO Bank te kunnen kopen, boekt een verlies van € 22.000.000.000 in het vierde kwartaal.
Getallen die niet te geloven zijn, waar je als bewoner of als belastingbetaler niets meer mee kunt. Hoewel de waarde van box 3 inmiddels natuurlijk ook fors lager moet zijn waardoor de belastingopbrengsten gaan tegenvallen. En omdat de huizenprijzen inmiddels ook een weggetje naar beneden hebben gevonden wordt het huurwaardeforfait ook lager. En de belastingafdracht dienovereenkomstig lager. De uitkeringen aan de werklozen, en degenen die daarna in de bijstand komen, blijven nu toenemen. Ben benieuwd hoe al de weggevertjes van de regering (dat is wel ons geld waarmee goede sier gemaakt wordt) uiteindelijk gefinancierd gaan worden. Misschien maken we weer een tijd mee dat een emigratie naar Australie of Canada weer een populair levensdoel wordt.

Met het lengen der dagen, en een beurkoers die in elk geval niet verder in elkaar stort, sta ik op het kruispunt van een gedenkwaardige beslissing.
Aanvankelijk wilde ik deze week de introductiepagina van deze week herschrijven en wat meer aandacht geven aan people management. Tenslotte: mensen zijn en blijven de echte kracht van iedere ondernemer ook al weten veel bedrijven vandaag de dag niet hoe snel ze er vanaf moeten komen.
Tot ik dit weekend iemand sprak die aandelen TomTom had gekocht en daarbij opties had geschreven tegen ongeveer dezelfde koers. Na afloop van de opties had hij een rendement van 34% gerealiseerd.
Hoewel we best wel in zwaar weer verkeren: misschien wordt het toch tijd om nog iets mee te pikken van de lage prijzen op de beurzen op dit moment?

Vandaag is bekend geworden dat Obama de belastingen wil verlagen om de consumptie weer wat op te krikken. Buiten de psychologische kant ervan (bange mensen sparen eerder dan dat ze gaan kopen) vrees ik dat het alleen leidt tot een verder oplopend tekort in het huishoudboekje van de Amerikaanse samenleving.
De vraag wordt dan natuurlijk wie dat dan weer moet betalen.
Gelukkig is het bedrag niet erg groot: 375.000.000.000 dollar, ofwel 1.000 per Amerikaanse staatsburger.
Maar vermoedelijk moeten we er rekening mee houden dat als gevolg van de globalisering deze rekening uiteindelijk ook op het bordje van de globe terechtkomt. Zoals met de hypotheekschulden en -crisis c.a. al eerder is gebeurd.